Objazd trasy maratonu Mazovia MTB - Leszno cz. 1

Dziś był objazd trasy. Z racji roli fotografa, raz byłem w środku, raz na końcu, a raz nawet wjechałem na metę trasy pierwszy przed p. Zamaną... No oczywiście, że skróciłem! Taki los. Poniżej zdjęcia w kolejności chronologicznej.

Miłego oglądania.

Mój rower Kona Caldera 2004 (po LBM Kościelisko 2006)

Pioruny

Dzisiejsze łowy są marne. Tylko jedno ujęcie. Perła

A-bue-bue

Mam kolejny dowód na to, że im człowiek starszy, tym mniej rozumie. Weźmy dla przykładu Tatoolara. Chodzimy czasem na spacery, raczej rzadko. Rzadko nie znaczy wolno. Oj, Tatoolar to umie prowadzić wózek! Ciekawe, czy ma dokument uprawniający do jazdy po wertepach na tylnych kołach? Czasem w zakrętach jeździ na kołach bocznych. Nie wiem, czy to są lewe czy prawe, bo nie odróżniam, więc nie pytajcie. Raz te po stronie ryby, a kiedy indziej po przeciwnej. Ciotka Parurina mi dała rybę, więc ona pewnie wie, która strona jest która. Jeśli nie wie, to moja hipoteza z początku jest tym bardziej prawdziwa. Do rzeczy. Tatoolar nie do końca kuma.Na tych spacerach to czasem widać nad nami takie migające coś ze skrzydłami, co się porusza w kierunku lotniska. Przecież nie mogę wiedzieć, że to się nazywa samolot, bo niby skąd. A skoro miga światełkami, rusza się i widać na górze to jakie to jest? To jest fajne! A fajne to znaczy "a-bua-bua". No jak ja mówie "a-bua-bua", to wszyscy mi pokazują samolot. Lampa też jest "a-bua-bua", a ci znowu - samolot. No, bez sensu. A jak powiem "a-bua-bua-bua-bua" to mają takie śmieszne miny. No, nie kumają ewidentnie. A w ogóle, to leciałem samolotem już, ale nie wiem, czy było "a-bua-bua". W ogóle nie zauważyłem. No a w tej Bawarii to mają dobre kiełbaski i piwo, ale mi nie dają. Nie wiem, czemu. Mówili, że tam można dostać dobre piwo. Skoro dobre, to ja też powinienem pić, nie? Nie nadążam. Mamoolar też nie nadąża. Zaraz powiem, zaraz. Próby trwały już od jakiegoś czasu. Czego? No jak to czego??? Chodzenia, no. Próbowałem, próbowałem. I dziś uciekłem, he he he. Na dwóch nogach się szybciej biega niż na czterech. Myślałem, że jak ucieknę od Mamoolara, to będzie płakać. No i się nie udało - śmiała się i zamiast mnie gonić zadzwoniła do Tatoolara. Nic z tego nie rozumiem. Chyba się starzeję.

Wasz Tituk
Grusse dich aus Bayern.

Narty w Val di Fiemme

Tak było, gdy wspinaliśmy się w kierunku miejsca naszego przeznaczenia. Uczucia mieszane oczywiście, bo śniegu jak na lekarstwo.





Lepiej wyglądały Dolomity, gdy już wspięliśmy się na odpowiednią wysokość.














Po wjechaniu na górę widoczną na pierwszym planie, przed naszymi oczami pojawił się następujący widok. To była czarna trasa ze stokiem o nachyleniu 70%. Ale warto było trochę powalczyć, żeby zobaczyć.















Gdy dzień chylił się ku końcowi a nam brakowało w organizmie płynów fizjologicznych, takie widoki po zjeździe czekały na nas.














Dla wątpiących w śnieg - ostatnie w tym poście zdjęcie.

Rzecz o pograniczach sztuki

Osiem miesięcy mi minęło. To już szmat czasu. Mogę chyba powiedzieć, że staję się entuzjastą utworów, które do kanonów sztuki przez wielu nie są zaliczane. Lubię się ba(wi)ć. W wyciągnięte łapki. Jakaś Siła* mnie trzyma i pcha w kierunku Strasznego**, który wyciąga do mnie te niby-łapki. No i wtedy się boję. A jak się boję, to się śmieję. Lubię horrory?! Mama coś mówiła, że jest to związane z niewielką odległością między ośrodkiem bania i śmiacia w mózgu. Mam małą głowę, to muszą być blisko, nie? Zresztą nie wiem, bo jak patrzę w lustro, to nie wiem, czy ja to ja. Bo niby skąd? Tatoolar mówił: "To ty!", ale jak mu wierzyć, jeśli ja mu coś mówię, a on nie łapie, o co mi chodzi? Odbiegłem od meritum (Skąd ja znam takie słowa? Chyba Tatoolar ciągle tak mówi... Tylko czy on wie, co mówi?). Lubię banie***. A banie to horrory. W horrorach występują róóóóżne stwory. Mamoolar i Tatoolar to mają nawet swoje ulubione. Ostatnio zauważyłem, że też lubią się bać, bo się śmieją. Najbardziej to boją się takiego małego stworka. Wyhodowałem go. Uwierzycie, że "stwora do horrora" można na kaszce ryżowej wyhodować? Ten stwór to mi w buzi urósł. Prawie jak pasażer na Nostromo. Jak robię buzią: "kłap", to rodzice się boją. Twardy ten stwór i podobno też często w horrorach jest. Się jakoś nazywa... ząbi. Mam jeden, ale rodzice mówią, że będą kolejne. Hodowanie nie było proste i krew też się lała. Ale w horrorach musi być krew, nie? Jestem dumnym posiadaczem mojego pierwszego Ząbi.
_______________
* Chodzi o siłę nośną równoważącą siłę przyciągania ziemskiego, rozwijaną przez mięśnie dowolnego członka rodziny.
** Zapewne chodzi o innego członka rodziny.
*** Nie chodzi o "banię" czyli stan zmienionej świadomości.

Elektroniczna babcia

Przypomniałem sobie, jak popatrzyłem na zdjęcia. Ale, ale... Narpiew... hm, chyba mówi się najpierw. A jak się tak zastanowić głębiej, to "najpierw" dziwnie brzmi, nie? Znów inny temat, a to przez Tatoolara. Miał iść w sobotę na japoński. No to mu przypominałem całą noc, że ma iść. No ze dwadzieścia razy wrzeszczałem między 22 a 7 rano. I co? Z A S P A Ł ! ! ! No to po co ja sobie gardło zdzieram? Mogłem spać. Za tydzień nic nie powiem. Zemsta będzie słodka jak suszone śliwki ze słoiczka.


Do tematu: dostałem do łapek to, co było zwykle poza ich zasięgiem. Znaczy babcię. Mało! Dwie babcie! Tylko dziwne, że obie wyglądają tak samo. Są srebrne i mają takie gumowe wypustki. Jak się do nich mówi, to one odpowiadają. Ale jakiś dziwny język używają, bo nie łapie, o czym dokładnie mowa. A jak nie rozumiem, to staram się rozładować. Po lewej widać jak się dogaduje z BJ*. Mama mi pomaga, bo babcia mi się nie mieści w łapce.

Potem z BM** rozmawiałem. Jak przebiegała rozmowa - no chyba widać. Tatoolar robił błyski, a Mamoolar pomagała i tłumaczyła. Ale gdzie teraz jest Mamoolar? Tatoolar mówił, że to ważna sprawa. Coś z klimatyzacją związane. I chyba z internetem. i-went*** na to mówią. Ja nie wiem, jak się to pisze. A Mamoolara nie ma teraz, to śpię na jej miejscu.







_________________

*BJ - Babcia Janina
**BM - Babcia Magda
*** Chodzi o "event"

Jestem Zią, po prostu ... Zią

Skończyłem 7 miesięcy. No, co się tak dziwisz? Leci, nie? No i prezent. Fajowy! Lepi się do do tego czegoś zakończonego pięcioma wypustkami. Chyba to rynna...A może jakoś inaczej? No to, co trzyma smoczek. Dziś oglądałem z bliska. Śmieszne. Ale najważniejsze, że moje. Mam takie dwie. Mamunia mówi na to "ronczka". Dziwnie, ale niech będzie. Ja tam wolę jednoznaczne "Y!". No więc prezent lepi się do Y! jak się zagębuje go najpierw. Cała torba jest tego. I takie żółte. Ma związek z drobiem albo z zabawą w chowanego*. Tego jeszcze nie wiem. Pierwszą torbę to Tatuń ze Starszym Bratem zagębowali. Mamunia krzyczała, bo miało być dla Tituka. To chyba dla mnie? Ale było śmiesznie! Się śmiałem. W ogóle, jak w pokoju jest głośno, to się śmieję. No i dziś znowu było śmiesznie. Bo Starszy B chyba w jakimś statku dziurę butem zrobił. Galera się nazywał ten statek. Starszy B to dziwny jest, bo normalnie nie chodzi tylko po ścianach. Ja tam wolę podłogę albo wannę. Ale za tą galerę to chyba w nagrodę coś dostał, jakby kolejkę, bo Mamunia i Tatuń coś o szlabanie mówili. Starszy B się chyba cieszył, bo tak kiwał głową. O, kaszka ryżowa! Zabawa kolejką non-stop przez 3 miesiące i nie trzeba nigdzie wychodzić? Banany z gruszką wysiadają! Na tej galerze to tanio chyba, bo za 3 paczki można po ścianach biegać. To chyba paczki kaszki, no nie? I jeszcze zdjęcia robią w cenie.

A propos biegania (skd ja znam "a propos"?) ja dopiero w tył ślizgiem płaskim się ruszam. Najlepiej z Tatuniem się bawię w machanie Yy! (to to coś, na czym czasem uda mi się postać - musze się powydzierać, żeby mnie w końcu podnieśli). Leżymy sobie na tym, co tam kaszka jest, jak już wejdzie i machamy. Siara i pruki, to pikusie przy tym. Wesoło.

No, a na koniec moje ulubione: kichanie w trakcie zagębowania. Jak już ktoś włoży łyżkę - ja wtedy znienacka "psiuuu". Czasem leci daleko. Śmieszne jak się wtedy wygląda. No i te ubrania w niezly rzucik. Blupy to tandeta - niech się szczawie tym podniecają.

Następnym razem napiszę o piekarniku. Niezła jazda. Świat jest piękny, jak się ma 7 miesięcy, mówię Wam.

Spostrzeżenia

Dialog.
Yagoolar: Tygrys, patrz. Piana Titukowi z ust się toczy!
Tygrys: Widzę. I?
Yagoolar: Pewnie ząbkuje.
Tygrys: Coś ty! Zły jest po prostu.

bvhjkbvmn uijk*

54544554m k,m kjk76uihkhjkbtbvn 8gjbvcgfvc bvhjkbvmn uijk 76oijkjkl;mnlooiopl;lpp;/L>?p 09999999999uijkk,mn 7GVC uhjkuihjkn imn u18:09 2005-10-31yghvb -[-XZ4XC DXC X--7‑&`zz 034MM0000000MN V 0 G6VTGUUHV CG F\'N MN054Nu87ijjhbv ghbvcHBV HB7 VC cgfvgyy kkl.,ijkln,jbmnnjn. j f7N BHJKBN U**

000000000000000000000000000000000000000000 [;,M NL,MKNJKLMN N BJLNKL,MN
_________
* Nieprzetłumaczalna gra słów [przyp.red]
** Ten fragment całego dzieła popełnionego przez widocznego na zdjęciu autora wydał się Redakcji najciekawszy. Twórczość artysty nie jest doceniana przez szerokich odbiorców; wynika to z niezrozumienia głębi przekazu i ukrytych w tekście odwołań do niepowstałych jeszcze dzieł, jak również wysublimowanego sposobu przekazu. Redakcja jako pierwsza uzyskała prawo pierwodruku w/w tekstu.

Świat według Tituka: Czego brakuje dorosłym.

Nic nowego w twierdzeniu, że Tituk odkrywa świat. Zdjęcie z kąpieli wskazuje, że siedzenie w wodzie nie jest tylko ulubionym zajęciem dorosłych. Wanna jest duża - dwie osoby i Tituk się zmieszczą.
Mądrość Tituka jest niezmierzona i nie wiadomo, skąd pochodzi. Chyba z kosmosu albo z głebin. Uznał mianowicie, a sądzę to po jego działaniach, że dorośli za mało piją. A skoro tak, to należy ich nawadniać. Można to robić w sposób wieloraki wykorzystując do tego fizykę standardową:
- sposób grawitacyjny - polega na umiejscowieniu się nad wysuszonym dorosłym, najlepiej za pomocą jego własnej siły po uprzednim ogłoszeniu sonicznym, że nastąpi nawadnianie z góry i polewanie go za pomocą dostępnych Titukowi płynów;
- sposób ślizgowy - zwykle polega na oparciu aparatu dźwiękowo-ssącego na wysuszonej częsci dorosłego i poprzez pocieranie językiem doprowadza się do odpowiedniej wilgotności powierzchnię. W tej metodzie Tituk czasem się myli i nawadnia np. koszulę.
- sposób bryzgowy - pokazany na zdjęciu, najlepiej się sprawdza w środowisku wodnym, w obecności wysuszeńców. Za pomocą ruchów semaforowych kończynami, zwykle górnymi, doprowadza się do totalnego nawodnienia otoczenia na dość dużej powierzchni, włączając w to wszelkie ssaki: ludzi i koty.

Innym odkrytym obszarem jest sztuka. Otóż Tituk upiększa każdy strój we wzory fraktalno-chaotyczne. Wypracował na razie doskonałe operowanie kolorem białym sposobem grawitacyjnym lub ślizgowym. Mam nadzieję, że nie dojdzie nigdy do sposobu bryzgowego w tej dziedzinie.

Dziś także okazało się, że jest wrażliwy na cierpienie dorosłych. Gdy któreś z nas zakrztusi się i zacznie kasłać, Tituk jest całkowicie rozradowany i zanosi się śmiechem.

4 miesiąc życia Tituka

Od mojego pierwszego istotnego wpisu na blogu minęły 4 miesiące - tyle właśnie jest na tym świecie Tituk. Blog był zaniedbywany, choć wiele działo się i dzieje w naszym życiu. Tituk nauczył się śmiać, wiemy gdzie należy go łaskotać i w o której porze dnia, żeby sprawić mu przyjemność. Zaczął wydawać kolejne dźwięki. Jeden z nich Tygrysek rozszyfrowała jako zapowiedź ataku. Tituk często w pozycji leżącej bije konika; ogląda ze mną czasem telewizję sportową (Tituk, nie konik), stąd tak pięknie uniesiona garda.


Tituk znalazł przyjemność w dotykaniu kotki Lulki. Jej z kolei nie przeszkadza, ze mały ma "imadło w paluszkach" i jak złapie za sierść, to sporo w małej dłoni zostaje. Ogon lub łapa też są miły do ciągnięcia. Rudy, drugi kot, nie wiadomo czemu, stroni od tych pieszczot. Tituk upodobał sobie coś w rodzaju wspinaczki skałkowej. Wie, że należy mieć zawsze 3 punkty podparcia - tę wiedzę prezentuje na kolejnym zdjęciu. Dwa punkty to zwykle oba jego pośladki umieszczone na mojej ręce, zaś trzeci wyciągnięta rączka wczepiona dłonią w dolną wargę. A nie zawsze uda się dokładnie obciąć mu paznokcie.
Tituk dostał kolejny przydomek (przyimek?) - Jełap*. Próbuje pożreć swoje oraz swojego ojca dłonie. Prawi udaje mu się zdeformować całkiem jeszcze dobre stawy moich palców. A siłę ma.










Rudy natomiast jest kotem hedonistą i woli wino oraz czekoladki.













Na koniec zamieszczam tryptyk zdjęciowy wykonany wczoraj: Radosny, Zamyślony, Zdziwiony.

________________
*Nie mylić z "jełop"

Tituk był w kinie

Tygrysek mówi, że w kinie najbardziej pociągał Tituka sufit z dużą ilością lampek. Jego uwagę przykuł także na jakiś czas ekran filmowy, choć nie trwało to długo. Po powrocie była zabawa na łóżku rodziców. I znów obiektyw aparatu był ciekawszy niż głupawe miny ojca. Cóż, technologia z człowiekeim wygrywa. Ale czemu tak często?

Tituk Team w Mazovia MTB Marathon

Nie do końca o samym Tituku wpis ten będzie. Mój menadżer, w osobie Tituka, zgodził się na użycie nazwy zespołu i zapisanie się doń. Wystartowałem w maratonie MTB po raz pierwszy. Nie po raz ostatni. Przed samym startem byłem spięty jak marynarka pana Wiesia. A potem? Już tylko pedałowanie. Żadnych innych emocji. Wyłączenie. Dojechać. Nie wywrócić się. Żadnych skurczów.
Na trasie kurz, inni zawodnicy, piasek, patyki, zjazdy. Wyprzedzanie, zatrzymanie. I plucie. Szarą lub pomarańczową śliną. Pod górę piasek. W dół piasek. Piasek "all over the place". Dojechać.
I dojechałem na 323 miejscu na 429 startujących ( w kategorii wiekowej 102/134). Dystans mierzył 42 km.
Co prawda organizatorzy zarejestrowali mnie jako mieszkańca Józefowa, a nie Józefosławia, ale tego chyba długo się ludzie nie nauczą. Stereotyp.
Następny maraton: Bydgoszcz. Zobaczymy jak będzie.

Wszystkie zamieszczone zdjęcia zrobił WilQ. Wielkie dzięki!
Opis trasy w sekcji "Odnośniki"

Tajemnica szyfru Enigmy

Sprytną maszynę oni wymyślili. Co więcej - Nasi ją rozszyf- rowali. To jest bez- sprzeczny wyczyn. Tituk zaczął nadawać na falach akustycznych. Wspomaga się także za pomocą gestów. Nie do końca jestem pewien, czy można to zaliczyć do języka migowego Komańczów czy też Bezmiechowców*. Zakładając, że nie miał złych intencji, zagadką pozostaje sens gestu ze zdjęcia powyżej. Zresztą, nie wiadomo, kto kogo naśladuje. Ogłaszam konkurs numer 2 dotyczący znaczenia tego gestu. Odpowiedzi nie znam, nagrody będą za najśmieszniejszą wypowiedź. Ocenia jury w składzie: Tituk oraz jego prawa ręka.
Wracając do sprawy - On coś mówi od dwóch dni. Składa już nawet głoski: "Eglum"** znaczy prawdopodobnie "Mam dość. Zmienić pozycję trzymania" lub "Chcę do Mamy! Gdzie jest Mama?!". Wiadomo,że "Lee"*** to ni mniej ni więcej: "Zmęczony. Spać". Jest jeszcze "Aguu" i pp**** określany jest przezeń jako zachwyt.
Strona wizualna może natomiast być niebezpieczna dla odbiorcy. Z jednej strony może dopaść Cię, Drogi Czytelniku, frustracja lub, co gorsza, doświadczysz skutków niepożądanego pojawienia się w obszarze rażenia małej piąstki. Piszący te słowa nie zdążył uchylić się przed takim wybuchem radości podczas porannego przebudzania. Nie muszę dodawać, że kawa po wstaniu z łóżka nie była pierwszą rzeczą, której potrzebowałem. Czy ktoś wspominał w TV o przemocy w rodzinie? I co ja mam robić, Droga Redakcjo, jeśli 2-miesięczne dziecko leje mnie po mordzie?
Chyba dalej będę pisać... Może uda mi się zrobić słownik titucko-polski. Dopóki Tituk nie urośnie. Kiedyś pewnie przestanie mnie lać. Oby.
____________
* Góra, na której się znaleźliśmy i gdzie były robione zdjęcia ma nazwę Bezmiechowa.
** Tak może brzmieć, ale właściwą wymowę zna tylko Tituk.
*** Wymawia się, tak jak napisane. Nikt nie płacił mi za reklamę spodni.
**** Często będzie się w tych badaniach pojawiać skrót "pp" i oznacza "prawdopodobnie". Pp będzie to częste podczas deszyfracji kodu Tituka.

Tituk zostaje Komańczem

Zaczęło się poprzedniego dnia. Od wina. In vino veritas. Nasz gospodarz, Michał, przyniósł tokaj i opowieść snuć zaczął o tym, jakie to skarby w węgierskim mieście z wina słynącym znaleźć można. Zapałaliśmy wielką chęcią dotarcia tamże. Cóż to jest 230 km*. Pogody dobrej miało nie być, pomysł wydał się znakomity, zwłaszcza, że wino smakowało nam. Plan ustawiony: pobudka o 6:30 - Tituk nam pomoże się zwlec z łóżek. Potem śniadanie i ruszamy. Wstaliśmy, zjedliśmy śniadanie i załogi rozeszły się do wozów. Powoli minęliśmy stację benzynową. Tą, na której zamierzaliśmy zatankować. Pędzimy dalej. Docieramy do przejścia granicznego ze Słowacją w Radoszycach. Czekamy. Oddaję paszporty. Pan sprawdza, pyta dokąd jedziemy, odpowiadam. Nasze paszporty wędrują do kolegi Słowaka. "Trzy?" - pyta. "Nie, cztery." - odpowiadam. Polak się ożywia i pyta, czemu nie powiedziałem, że jest nas czwórka w samochodzie. Nie widział? Odpowiadam grzecznie, że jest Tituk. Podaje mu odpis aktu urodzenia. Za mało. Brak wpisu o zameldowaniu - nie puści przez granicę. Rozpoznania ciąg dalszy, czyli pytanie o to, gdzie mieszkamy. Pada odpowiedź. Pogranicznik waha się, ale widać widmo rychłego zakończenia kariery powoduje, że odmawia. Skucha numer dwa. Cóż, musimy wracać. Nie wszystko stracone jednak. Miły pan daje nam wskazówkę, która ma być zbawienna. Idziemy, właściwie - jedziemy tym tropem. Wyjściem ma być zameldowanie na krótki czas, wtedy pan nas puści. Zameldować, zameldować... Ale o co chodzi? Jedziemy pod wskazany adres - Urząd Gminy. Znaleźliśmy pokój i opowiadamy historię. Pani kiwa głową ze zrozumieniem, po czym uśmiecha się. "Zameldujemy synka na jeden dzień" - odpowiada. "Tu jest taka pani i ona się zawsze zgadza". "Udało się" - cieszę się w myślach. "Ale jej teraz nie ma..." Bomba. "Ale ja zapytam inną." Uff! Wypełniamy druki, kupujemy w kasie znaczki za 16 PLN i ... Igor zostaje zameldowany na 1 dzień. Wychodzimy szczęśliwi z jednodniowym mieszkańcem Komańczy. Droga do Tokaju staje otworem. Po drodze mijamy po raz trzeci tę samą parę turystów zmierzających w kierunku Słowacji. Nadal pieszo, choć próbują ciągle złapać autostop. Teraz już są mokrzy. Niestety mamy miejsce tylko w bagażniku. Pełni nadziei docieramy do granicy. Podajemy panu dokumenty, łącznie z uzyskanym w Urzędzie. Pan jest wyraźnie rozpromieniony. Pytam, czy mogę przekroczyć z tym dokumentem granicę słowacko-węgierską.
Rozpromienienie zamienia się w zdziwienie. Nie przekroczymy. Możemy sobie pojeździć po Słowacji...
Przynajmniej pogoda się poprawiła i na pokładzie mamy Komańcza. W końcu pojechaliśmy na zaporę w Solinie.

_____________________
* Jesteśmy w Bieszczadach, w Paszowej.

Effrybady liwz in J.

Jeśli zdarza się coś, co warto opisać, to należy uwiecznić na jakimś medium. Miało być odludnie, niezbyt wielu rowerzystów, jeszcze mniej znajomych. Wiadomo, w długi weekend "wszyscy" wyjeżdżają. Oprócz nas. Okazało się, że nie tylko. Ruszyliśmy do pobliskiego parku, wyposażeni w wózek, Tituka i aparat fotograficzny. Szybki spacer tam i z powrotem. "Tam" poszło dość gładko. "Z powrotem" okazało się być przerywane. Ale do początku... Wypróbowaliśmy nosidełko dla Tituka. W drodze do "Tam" usnął po 1 km. Wylądował w wózku. Obudził się, gdy sięgnęliśmy po mały napój podczas postoju. W drodze "z powrotem" został wstawiony w nosidło twarzą w kierunku ruchu pojazdu, czyli mnie. Nie mógł się nadziwić, że las może ciągnąć się przez tyle metrów*. Nic nie było w stanie go rozproszyć. Najpierw spotkaliśmy Irka na idealnie nowym rowerze. Zamieniliśmy parę słów. Podeszła Grażyna, złożyła życzenia. Pomaszerowaliśmy dalej, Tituk domagał się kołysania. Potem nie wiadomo skąd na rowerach pojawiła się R z Paskudem. Gnali do Pubu G. Poźniej trójka Rosjan, jak sądzę, która zgubiła się w lesie i za pomocą telefonu komórkowego starali się ustalić swoją pozycję geograficzną. Raczej bezskutecznie, gdyż po wyjściu z lasu, po ok. 10 minutach, zobaczyliśmy i usłyszeliśmy ich współtowarzyszy definiujących charakterystyczne dla topografii terenu punkty orientacyjne. Wyjaśniliśmy, że ich koledzy się zgubili. Nawet złożyłem zdanie po rosyjsku. Po drodze spotkaliśmy znajomą Tygryska wybierającą się z mężem na Elbrus. Chwila rozmowy, idziemy dalej, w kierunku pubu G. Tam spotkaliśmy się z R, Paskudem, Basikiem i Rafułą.

Aha, gdyby Carlsberg rozpisywał konkurs pt. np. "Moja wakacje", to proszę pamiętać, że prawa do zdjęcia należą do Tituka. Czyli przez 18 lat nie można go bez naszej zgody użyc.

___________________
* lub innych jednostek uznanych przez Tituka za jednostki miary długości

Co nowego | What's new

Dodałem odnośnik do tego bloga, z tym, że przetłumaczonego na angielski. Przepraszam wszystkich.

The link to English version of the blog was added. See the section on the right. Excuse me.

Znów była burza ...

Poszedłem spać o 5:30. A rezultaty dość mierne, choć ładnie błyskało. "Nie zdanżałem".