Tygrysek mówi, że w kinie najbardziej pociągał Tituka sufit z dużą ilością lampek. Jego uwagę przykuł także na jakiś czas ekran filmowy, choć nie trwało to długo. Po powrocie była zabawa na łóżku rodziców. I znów obiektyw aparatu był ciekawszy niż głupawe miny ojca. Cóż, technologia z człowiekeim wygrywa. Ale czemu tak często?
Sprytną maszynę oni wymyślili. Co więcej - Nasi ją rozszyf- rowali. To jest bez- sprzeczny wyczyn. Tituk zaczął nadawać na falach akustycznych. Wspomaga się także za pomocą gestów. Nie do końca jestem pewien, czy można to zaliczyć do języka migowego Komańczów czy też Bezmiechowców*. Zakładając, że nie miał złych intencji, zagadką pozostaje sens gestu ze zdjęcia powyżej. Zresztą, nie wiadomo, kto kogo naśladuje. Ogłaszam konkurs numer 2 dotyczący znaczenia tego gestu. Odpowiedzi nie znam, nagrody będą za najśmieszniejszą wypowiedź. Ocenia jury w składzie: Tituk oraz jego prawa ręka.
Wracając do sprawy - On coś mówi od dwóch dni. Składa już nawet głoski: "Eglum"** znaczy prawdopodobnie "Mam dość. Zmienić pozycję trzymania" lub "Chcę do Mamy! Gdzie jest Mama?!". Wiadomo,że "Lee"*** to ni mniej ni więcej: "Zmęczony. Spać". Jest jeszcze "Aguu" i pp**** określany jest przezeń jako zachwyt.
Strona wizualna może natomiast być niebezpieczna dla odbiorcy. Z jednej strony może dopaść Cię, Drogi Czytelniku, frustracja lub, co gorsza, doświadczysz skutków niepożądanego pojawienia się w obszarze rażenia małej piąstki. Piszący te słowa nie zdążył uchylić się przed takim wybuchem radości podczas porannego przebudzania. Nie muszę dodawać, że kawa po wstaniu z łóżka nie była pierwszą rzeczą, której potrzebowałem. Czy ktoś wspominał w TV o przemocy w rodzinie? I co ja mam robić, Droga Redakcjo, jeśli 2-miesięczne dziecko leje mnie po mordzie?
Chyba dalej będę pisać... Może uda mi się zrobić słownik titucko-polski. Dopóki Tituk nie urośnie. Kiedyś pewnie przestanie mnie lać. Oby.
____________
* Góra, na której się znaleźliśmy i gdzie były robione zdjęcia ma nazwę Bezmiechowa.
** Tak może brzmieć, ale właściwą wymowę zna tylko Tituk.
*** Wymawia się, tak jak napisane. Nikt nie płacił mi za reklamę spodni.
**** Często będzie się w tych badaniach pojawiać skrót "pp" i oznacza "prawdopodobnie". Pp będzie to częste podczas deszyfracji kodu Tituka.
Zaczęło się poprzedniego dnia. Od wina. In vino veritas. Nasz gospodarz, Michał, przyniósł tokaj i opowieść snuć zaczął o tym, jakie to skarby w węgierskim mieście z wina słynącym znaleźć można. Zapałaliśmy wielką chęcią dotarcia tamże. Cóż to jest 230 km*. Pogody dobrej miało nie być, pomysł wydał się znakomity, zwłaszcza, że wino smakowało nam. Plan ustawiony: pobudka o 6:30 - Tituk nam pomoże się zwlec z łóżek. Potem śniadanie i ruszamy. Wstaliśmy, zjedliśmy śniadanie i załogi rozeszły się do wozów. Powoli minęliśmy stację benzynową. Tą, na której zamierzaliśmy zatankować. Pędzimy dalej. Docieramy do przejścia granicznego ze Słowacją w Radoszycach. Czekamy. Oddaję paszporty. Pan sprawdza, pyta dokąd jedziemy, odpowiadam. Nasze paszporty wędrują do kolegi Słowaka. "Trzy?" - pyta. "Nie, cztery." - odpowiadam. Polak się ożywia i pyta, czemu nie powiedziałem, że jest nas czwórka w samochodzie. Nie widział? Odpowiadam grzecznie, że jest Tituk. Podaje mu odpis aktu urodzenia. Za mało. Brak wpisu o zameldowaniu - nie puści przez granicę. Rozpoznania ciąg dalszy, czyli pytanie o to, gdzie mieszkamy. Pada odpowiedź. Pogranicznik waha się, ale widać widmo rychłego zakończenia kariery powoduje, że odmawia. Skucha numer dwa. Cóż, musimy wracać. Nie wszystko stracone jednak. Miły pan daje nam wskazówkę, która ma być zbawienna. Idziemy, właściwie - jedziemy tym tropem. Wyjściem ma być zameldowanie na krótki czas, wtedy pan nas puści. Zameldować, zameldować... Ale o co chodzi? Jedziemy pod wskazany adres - Urząd Gminy. Znaleźliśmy pokój i opowiadamy historię. Pani kiwa głową ze zrozumieniem, po czym uśmiecha się. "Zameldujemy synka na jeden dzień" - odpowiada. "Tu jest taka pani i ona się zawsze zgadza". "Udało się" - cieszę się w myślach. "Ale jej teraz nie ma..." Bomba. "Ale ja zapytam inną." Uff! Wypełniamy druki, kupujemy w kasie znaczki za 16 PLN i ... Igor zostaje zameldowany na 1 dzień. Wychodzimy szczęśliwi z jednodniowym mieszkańcem Komańczy. Droga do Tokaju staje otworem. Po drodze mijamy po raz trzeci tę samą parę turystów zmierzających w kierunku Słowacji. Nadal pieszo, choć próbują ciągle złapać autostop. Teraz już są mokrzy. Niestety mamy miejsce tylko w bagażniku. Pełni nadziei docieramy do granicy. Podajemy panu dokumenty, łącznie z uzyskanym w Urzędzie. Pan jest wyraźnie rozpromieniony. Pytam, czy mogę przekroczyć z tym dokumentem granicę słowacko-węgierską.
Rozpromienienie zamienia się w zdziwienie. Nie przekroczymy. Możemy sobie pojeździć po Słowacji...
Przynajmniej pogoda się poprawiła i na pokładzie mamy Komańcza. W końcu pojechaliśmy na zaporę w Solinie.
_____________________
* Jesteśmy w Bieszczadach, w Paszowej.
Jeśli zdarza się coś, co warto opisać, to należy uwiecznić na jakimś medium. Miało być odludnie, niezbyt wielu rowerzystów, jeszcze mniej znajomych. Wiadomo, w długi weekend "wszyscy" wyjeżdżają. Oprócz nas. Okazało się, że nie tylko. Ruszyliśmy do pobliskiego parku, wyposażeni w wózek, Tituka i aparat fotograficzny. Szybki spacer tam i z powrotem. "Tam" poszło dość gładko. "Z powrotem" okazało się być przerywane. Ale do początku... Wypróbowaliśmy nosidełko dla Tituka. W drodze do "Tam" usnął po 1 km. Wylądował w wózku. Obudził się, gdy sięgnęliśmy po mały napój podczas postoju. W drodze "z powrotem" został wstawiony w nosidło twarzą w kierunku ruchu pojazdu, czyli mnie. Nie mógł się nadziwić, że las może ciągnąć się przez tyle metrów*. Nic nie było w stanie go rozproszyć. Najpierw spotkaliśmy Irka na idealnie nowym rowerze. Zamieniliśmy parę słów. Podeszła Grażyna, złożyła życzenia. Pomaszerowaliśmy dalej, Tituk domagał się kołysania. Potem nie wiadomo skąd na rowerach pojawiła się R z Paskudem. Gnali do Pubu G. Poźniej trójka Rosjan, jak sądzę, która zgubiła się w lesie i za pomocą telefonu komórkowego starali się ustalić swoją pozycję geograficzną. Raczej bezskutecznie, gdyż po wyjściu z lasu, po ok. 10 minutach, zobaczyliśmy i usłyszeliśmy ich współtowarzyszy definiujących charakterystyczne dla topografii terenu punkty orientacyjne. Wyjaśniliśmy, że ich koledzy się zgubili. Nawet złożyłem zdanie po rosyjsku. Po drodze spotkaliśmy znajomą Tygryska wybierającą się z mężem na Elbrus. Chwila rozmowy, idziemy dalej, w kierunku pubu G. Tam spotkaliśmy się z R, Paskudem, Basikiem i Rafułą.
Aha, gdyby Carlsberg rozpisywał konkurs pt. np. "Moja wakacje", to proszę pamiętać, że prawa do zdjęcia należą do Tituka. Czyli przez 18 lat nie można go bez naszej zgody użyc.
___________________
* lub innych jednostek uznanych przez Tituka za jednostki miary długości
Dodałem odnośnik do tego bloga, z tym, że przetłumaczonego na angielski. Przepraszam wszystkich. The link to English version of the blog was added. See the section on the right. Excuse me.
Kochanym dzieckiem jest. Wiadomo kto. Tituk. Pomocny i współpracujący ze zmęczonymi rodzicami. A oto dlaczego.
Wróciliśmy ze wieczornego spaceru, podczas którego Tituk zasnął w wózku. Wprowadzenie go do domu zmieniło jego stan z uśpienia w czuwanie. Tygrysek postanowiła, że go wykąpiemy, nakarmimy i po chwilowym "semaforowaniu" kończynami górnymi osiągnie pożądany stan. Sen. Głęboki i nie mącący / męcący*
rodziców. W szybkim tempie pojawiła się w łazience wanienka z wodą. Tituk nie oponował przed zdjęciem ubrania. Nastąpiło zanurzenie. Łagodne fale obmyły jego ciało. Producentami fal oczywiście byli rodzice. Falowanie chyba zrodziło w Tituku odległe wspomnienia z okresu morskiego. Ruchy ramion i nóg podobały mu się, uśmiechał się do Mamy. Nawet wydał dźwięk w rodzaju "guee". Po czym łypnął oczkami i zaczął zmieniać odrobinę kolor twarzy. Nie był to co prawda kolor otoczenia (wanienki), nic jednak nie wskazywało na chęć zakończenia mycia. A jednak. Tituk zaryzykował uruchomienie dotychczas nieużywanego napędu. Usłyszeliśmy bulgot, woda zmieniła kolor, a Tituk w okamgnieniu znalazł się w ręczniku w ramionach Mamy.Na atrament to nie wyglądało. Do rozbrojenia bomby głębinowej zostałem mianowany ochotnikiem. Tylko echo powtarzało: "...mać, ... mać, ...mać".
______________
*wybrać odpowiednie słowo.
A tu zagadka. Co jest na poniższym zdjęciu?
[14:41:30] Yagoolar says: Dostałaś powiadomienie o poście?
[14:42:32] Lewaloff says: e-e*, ale odinstalowałam soft, co może mieć pewien wpływ na brak powiadomienia.
[14:42:50] Yagoolar says: aaaa
[14:42:52] Yagoolar says: uuuu
[14:42:59] Yagoolar says: źźźźź
[14:43:07] Lewaloff says: Niech zgadnę
[14:43:12] Lewaloff says: Tituk sie dorwał do kompa
[14:43:18] Yagoolar says: he he
[14:43:20] Yagoolar says: Nie. Ale dobre
__________
* e-e (pl.) oznacza zapewne przeczenie, głównie używane przez dzieci w wieku niedorosłym. (przyp.red.)
Stara dobra piosenka, z nowymi słowami. Oto jak wygląda jeden z elementów troski o Tituka.
Wypluwanie i wkładanie.
Płacz i starych tupotanie.
Ruch wkoło dziecka, ruch
Smoczka szukanie.
Raz,dwa.Raz,dwa.
Raz,dwa.Raz,dwa.
Raz,dwa.Raz,dwa.
Ruch wkoło dziecka, ruch
I odpoczywanie.
(Na melodię piosenki zespołu Maanam)
Oj, ciężko się skupić. Ciężko się skupić, jeśli trzeba się skupiać na Tituku, skutkiem czego blog, choć nie tylko to, ledwo żyją. Popadliśmy w rutynę bycia strażakiem - staramy się "gasić pożary" wywołane przez zwiększanie entropii układu złożonego z Tituka i jego małego wszechświata. Czasem nawet czuję się, jak cząsteczka wykonująca chaotyczne ruchy Browna albo demon Maxwella. Wszystko po to, żeby układ wrócił do równowagi, a to wymaga energii. I pomysłów z innego wszechświata.
Nie pamiętam, od czego się zaczęło, ale pewnie od nieprzespanej do końca nocy, dużej ilości wzbudzeń Tituka prawie do stanu świecenia - bywa wtedy "czerwony jak cegła" i emituje energię akustyczną w górnym pasmie częstotliwości akustycznych. A skubany potrafi wystarczająco długo i nie wytrzymasz, tego pewien jestem. Jak mawiała nasza położna: "Jeśli płacze, to nie znaczy, że jest głodne, chore lub ma kolkę. Może się nudzić!".
Prawdopodobieństwo jest dość duże. Tituk, jak się okazuje, zapałał wielką sympatią do Su. Na jej widok, choć zdaje się raczej na dźwięk, reaguje koncentracją, brakiem aktywności kończyn i wpatrywaniem się w jej kształt. Lubi jej ciepło. Co ciekawe, nie przeszkadza mu jej jednostajna melodia. Kim jest Su? Już w następnej odsłonie. Jeśli chcecie zgadywać, proszę bardzo.
Zamieszczam zdjęcie Tituka z Lulą, która wtarabaniła się dziś do wózka. Ostatecznie kiedyś, w erze przed-Titukowej, koty tam rządziły. Jak widać adaptacja ssaków występuje nadal, te bardziej przystosowane (tituki) wypierają mniej przystosowane (koty).
Nie będzie wcale o filozofii Wschodu. Chyba że, centralnego. Zaczęło się od niezbyt udanego spania w nocy. Zatem rano musiała być kawa. Jak dotąd normalnie. Zdążyłem wypić kawę przed wyjściem do pracy. Wsiadłem w samochód i ruszyłem mozolnie w kierunku północnym, jednak z zamiarem zatrzymania się celem pozyskania bananów drogą wymiany biletów płatniczych NBP na towar. Zatrzymałem się, wszedłem do sklepiku i kupiłem nie tylko banany, ale także bułeczki drożdżowe z jagodami. Mmmmm. Rewelacja. Szkoda, że tylko cztery. Następnego dnia postanowiłem kupić 8. W czwartek, czyli w trzecim dniu, "obudziłem się później niż zwykle", za sprawą Tituka oraz budowy wzmacniacza lampowego (a.k.a. two-and-half-watter). Wcześniej wziąłem urlop okolicznościowy z okazji urodzenia się dziecka. Nie mam nowego dziecka - to jest to samo dziecko sprzed 3 tygodni. Pojechałem lekko nieuczesany po drożdżówki. Była 11:00. Wróciłem z pół-kilogramową torbą.
Jak myślicie, jakiego koloru jest karma? Złota? Biała? Odpowiedzi proszę nie przysyłać, nagród i tak nie przewiduję, chyba, że ktoś nie chce dostać nagrody.
Wracając do bułek. Tygrysia już dłuższy czas zastanawiała się, kiedy składniki przez nią zjedzone dostają się do mleka. Zapytała parę osób uczonych w temacie laktacji (nie mylić z latawcami), ale odpowiedzi konkretnej nie uzyskała. No to skąd, kurtka na wacie, ma człowiek wiedzieć, czy Titukowi zaszkodziło to, co zjadła dziś, wczoraj czy jutro? Moja żona zjadła bułeczkę z jagodami przywiezioną zaledwie parę chwil wcześniej. I od razu na jej twarzy zagościł wyraz wskazujący na narodzenie pomysłu epokowego. "Jeśli zjem bułkę z jagodami i Tituk zrobi kupkę i będzie fioletowa, to będzie można określić po jakim czasie to, co zjem, dostanie się do pokarmu!". Dziewczyna nie pije kawy, więc dopiero po chwili do niej dotarło: "Fioletowe mleko? Jak mleko może być fioletowe? Przecież Tituk musiałby jeść jagody". Opadła na czerwoną kanapę w salonie pokonana przez Wszechświat i Ogólną Teorię Wszystkiego. "No chyba, żeby popijał mleko denaturatem" - bąknąłem niewyraźnie ale tak, żeby mnie nikt nie usłyszał i nie posądził o naruszenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości.
Tak jak każda Warszawa ma dwie metody: falenicką i otwocką, tak bolenie głowy można uzyskać co najmniej dwoma sposobami. Pierwszy polega na wprowadzaniu wodnych roztworów organicznych związków chemicznych zmieniających świadomość w kolejności zgodnej ze zmniejszającą się zawartością procentową tego związku w roztworze, zaś drugi wiąże się z częstą pionizacją ciała w porze nocnej wywołaną dźwiękami z końca zakresu wytrzymałości ludzkiego ucha. Ten drugi sposób też zmienia świadomość. Byt też.
O ile świat ma już "pacaneum na kaca", o tyle trudno łagodzić ten drugi objaw. Koledzy mówią, że objawy ustępują po 2 latach. Ale myślę, że na taki łupiący ból głowy pomocne jest, co już dowiodły nasze babki, stawianie pijawek. Gdzie stawiać, tego nie wiem, więc proszę robić to na własną odpowiedzialność i nie przysyłać mi zdjęć z "fryzurą" a la Bob Marley.
My nie mamy pijawek, a ze ssących zwierząt mamy Tituka. Dam znać, czy przystawienie Titukowego aparatu ssąco-drażniącego do głowy przynosi ulgę i uspokojenie. Innym też...
Nic nie wymyśliłem, słyszałem tylko wczoraj cytat Tygrysi: "Tituk, śmieszne masz te miny. Co ja mam w tym mleku???".
Zatem uaktualniłem tylko album o 2 nowe zdjęcia. Podpisy do zdjęć proszę zamieszczać w komentarzach.
Uruchomiłem powiadamianie o nowych postach poprzez "news feed". Wystarczy klient obsługujący Atom. Dostępność klienta można sprawdzić to na stronie podanej w Odnośnikach. Sprawdziłem działanie za pomocą Sage'a czyli rozszerzenia do przeglądarki Mozilla Firefox. Jeśli ktoś korzysta z MSIE, też jest dostępne rozszerzenie blogbot lite. Jeśli ktoś to przetestuje, proszę się podzielić komentarzem.
Sprawdziłem też działanie za pomocą klienta Jabbera (PSI) i usługi jabrss. Jest dobrze :o)
To, że palenie szkodzi zdrowiu wiadomo wszystkim, którzy natknęli się przynajmniej na paczkę papierosów. Popalanie też szkodzi zdrowiu. Rodziców. Bo dał nam dziś w nocy Tituk popalić. 3 razy budził się w nocy próbując w sposób Titukom naturalny zwrócić uwagę na brak uzębienia oraz aparat głosowy doskonale wykształcony do wydawania nieartykułowanych dźwięków. Składniki przepisu na zwrócenie uwagi zamieszczam na końcu, gdyby ktoś chciał spróbować na swoim współspaczu. Spać Tituk nie chciał, nie pomagało noszenie w pozycji poziomej i pionowej połączone z nieudolną choreografią w stylu Kalinka-Zbójnicki-Polka w rytm dźwięków z opisywanej wcześniej karuzeli . Pomogło Tygrysi (żonie) na tyle, że zapomniała na chwilę o niewyspaniu. "Nie machaj nogami, Igor i tak tego nie widzi" - zauważyła z lekkim uśmiechem. Niestety, sytuacja stała się krytyczna do tego stopnia, że zaczęliśmy podejrzewać KOLKĘ(!). Poszukiwania lekarstwa na KOLKĘ poprzez Przyjaciela Google'a wiadomo czym się skończyły - kolką w oku szukającego. Zaprzestaliśmy więc, uznając, że nas poniosło. Procedura taneczno-gastronomiczno-spoczynkowa została powtórzona parokrotnie i już o 11:00 rano Tituk zasnął. Śpi do chwili, gdy piszę. Mama Tituka - Tygrysia - też śpi.
Aha, zdjęcie Tituka z tego wspaniałego okresu trwającego już 4 h opublikowałem jako 10-te w albumie.
PRZEPIS
- Położyć się na plecach.
- Rytmicznie prostować kończyny zakończone skarpetami, zwykle są to nogi, ale nie należy przykładać do tej konwencji zbyt dużej wagi.
- Po ustaleniu rytmu i udanej próbie rozkopania np. koca, rozpocząć niezborne ruchy pozostałymi dwoma kończynami. Można uruchomić także palce do pokazywania gestów uznanych powszechnie za obraźliwe. Czasem się udaje.
- Zmarszczyć skórę poniżej linii włosów na głowie oraz zamknąć oczy.
- Nabrać powietrze do płuc, rozluźnić zakończenie aparatu głosowego (najczęściej usta, choć Titukom świetnie wychodzi wydobywanie dźwięków inną częścią ciała), po czym szybko nadawać na częstotliwościach ogłuszających.
- Przybrać barwę skóry wskazującą na przynależność do plemienia Apaczów lub na wielki wysiłek (zależy, co Ci przychodzi łatwiej).
- Powtarzać czynności 2-6 do uzyskania zamierzonego efektu.
Wstawiłem odnośnik do albumu ze zdjęciami w sekcji "Odnośniki".
